Geçtiğimiz günlerde İstanbul’da yaşanan deprem sonrası en çok konuşulan şeylerden biri şu oldu: “İnternete giremedim.” GSM hatları çöktü, internet yoktu, insanlar sevdiklerine ulaşamadı. Teknolojiye bağımlılığın anlamı tam da buydu işte: Ulaşamayınca panikledik, çünkü onsuz ne yapacağımızı unuttuk.
Şimdi düşünelim… Bu kadar dijitalde yaşıyoruz ama dijitalde gerçekten var mıyız, yoksa kaybolduk mu?
TÜKETİCİ YOK, DİKKATİ DAĞILMIŞ İNSAN VAR
Dijital dönüşüm bize devasa imkanlar sundu ama aynı zamanda hepimizi parçalara ayırdı. Artık insanlar tam zamanlı “tüketici” değil; aynı zamanda içerik üreticisi, yorumcu, gündem takipçisi, kriz yöneticisi… Kısacası: dağınık.
Pazarlama ise hâlâ 90’lardan kalma bir “persona” ile insanları anlamaya çalışıyor. Oysa artık kimse “tek tip” değil. Sabah işe giderken podcast dinleyen kişi, akşam TikTok’ta dans videosu izliyor. Bu iki hâl arasında 12 saat var ama iki farklı insan gibi davranıyor.
VERİ ÇOK, DUYGU AZ
Stanford Üniversitesi’nin araştırmasına göre yoğun dijital maruziyet, dikkat süresini dramatik biçimde azaltıyor ve duygusal dalgalanmaları artırıyor. Kaynak
Hal böyleyken markalar ne yapıyor?
- “Hedef kitlemiz 25-34 yaş arası” diyerek evrene sesleniyor.
- “Algoritma neyi önerirse onu üretelim” diyerek algoritmanın esiri oluyor.
Oysa sorun tüketicide değil, yaklaşımda.
REKLAM SATMAZ, GÜVEN SATAR
Markaların artık şunu anlaması gerekiyor:
- İnsanlar reklama değil, anlama bakıyor.
- Satışa değil, samimiyete duyarlı.
- Markaya değil, insana güveniyor.
Evet, dijitalde kaybolduk. Ama hâlâ bulunabiliriz. Yeter ki insan olmayı hatırlayalım.
SON SÖZ: PAZARLAMA ARTIK RUH HALİ OKUMA SANATIDIR
Bu yeni dünyada markalar; psikolog gibi gözlem yapmalı, arkadaş gibi konuşmalı, terapist gibi anlamalı. Ancak o zaman “tüketiciye ulaşmak” değil, “insana dokunmak” mümkün olur.
Ve belki de en önemlisi: Herkesin bağ kurmak istediği bir dünyada, önce empati kuranlar kazanır. Siz ne düşünüyorsunuz, sizce tüketici mi kayboldu, biz mi?